Corona Wigwam

large_1032_0

'Mam!’ Dochterlief komt in sneltreinvaart aangesjeest op de duo skelter. Het metalen gevaarte helt gevaarlijk over naar links als ze de bocht neemt naast ons huisje. Roepen dat ze uit moet kijken heeft geen zin, meisjes van dertien waarbij de puberhormonen rondvliegen, doen precies wat ze willen.

‘Mam! Ik zet hier de skelter even neer, let jij erop? Want anders is die zo weer weggepikt en ik moet even naar Rosan haar nieuwe lipgloss kijken, die heeft ze gisteren bij de drogist gekocht waar ik die zwarte mascara heb uitgezocht.’

In een adem door laat mevrouw weten dat we op tijd moeten eten want ze gaat film kijken met de rest. Onze kinderen hebben gelukkig geen last van de coronaprotocollen die ons deze vakantie bezighouden.

Voor we vertrokken naar het Wigwamse land vroegen zij zich af of het wel een echte wigwam zou worden, want dat het anders dan normaal is, snappen ze als geen ander.

Justin zit binnen in ons vakantiehuis. Hij zit daar graag op de rode, stoffen fauteuil met zijn koffertje vol speelgoed binnen handbereik. Na een dag wigwamprogramma is hij moe en heeft nergens zin meer in. Tot onze verbazing staat hij op, loopt naar de open deur van de blokhut en gaat naast de skelter staan. Kom dan, lijkt hij te zeggen, ik wil erin en net zo hard racen als mijn zus zojuist deed.

De onverwachte momenten dat onze knul uit het niets ineens wat progressie toont, bezorgt me steeds opnieuw kippenvel. Uiteraard sla ik deze bijzondere uitnodiging niet af en al snel rijd ik rakelings langs de grijs geasfalteerde paden van het Adelante terrein.

Nu ik het kind in mezelf heb teruggevonden, wint mijn overmoed het van voorzichtigheid en Just giert het uit van pret. Hij kruipt steeds dichter tegen me aan en stopt zijn hoofd in mijn nek.

Voor een moment is de wereld van ons twee, met mijn arm om zijn tengere lijfje heengeslagen rijden we samen weg van de corona, epilepsie. Voor een moment, zijn we vrij.

Door de organisatie van Wigwam, de bubbels waar onze kinderen zijn ingedeeld om hun gezondheid zoveel mogelijk te kunnen waarborgen, lukt het ons om vakantie te vieren. Het is allemaal anders.

Onzekerheid voor deze kwetsbare doelgroep, ze komen het terrein niet af en zijn zoveel mogelijk in de buitenlucht.

De uitdaging van de fantastische vrijwilligers, die, ook in deze tijd zichzelf geven aan onze kinderen en een vakantie verzorgen, is groot.

Want neem me niet kwalijk, wij als ouders kunnen niet zonder deze mensen.

Jongeren die ons blijven ontzorgen. Die onze kinderen structuur en liefde geven met hun oeverloze inzet en enthousiasme.

En toch, we missen de gesprekken met hen, ’s avonds met wijn en kaarslicht. Luchtig, soms vol emotie, diepgaand of gewoon lachen. Door de impact in het corona-leven van nu is deze wigwam een heel bijzondere. Gelukkig zijn er wel avonden met onze wigwam-vrienden, culinaire momenten en elkaar te vinden doordat we vaak feilloos aanvoelen. De herkenning en wederzijds begrip is zonder woorden voelbaar.

En het allerbelangrijkste is, het genieten van de kinderen. Onze Justin slaapt uit alsof hij vakantie heeft, zijn humeur is de zon die ons energie geeft.

Jongste twee zien we zo af en toe en hebben het vooral druk met de vele leeftijdgenoten, spelletjes doen en vergeet de wifi niet.

Jean-Pierre en ik lunchen elke dag buiten de deur zodat er na de vakantie weer flink gesport moet worden.

Het leven is mooi, wigwam fantastisch!

Monique

Ander nieuws

Nog even geduld…

Nog even geduld….. We zijn zeer druk in overleg met alle betrokken partijen om alle afspraken voor de vakantie in 2021 rond te krijgen. We…

Feestdagenuitkering

Feestdagenuitkering Heeft u op het einde van dit jaar nog openstaand PGB? Dan zou u uw zorgverlener een extraatje kunnen schenken voor de feestdagen! In…

Ik en mijn buf

Ik en mijn buf Afgelopen dagen viel bij alle gezinnen en vrijwilligers die dit jaar kwamen wigwammen een envelop op de deurmat. In deze envelop…