Monique Kroezen is moeder van 4 kinderen, 3 'gewone' kinderen, en één heel speciaal kind, Justin. Voor Wigwamvakanties schrijft zij in deze rubriek af en toe een blog om haar ervaringen met andere gezinnen te delen. Lees haar blog over hun Wigwamvakanties. U kunt ook een reactie plaatsen!

WinterWigwam! 

Onze achtste keer wigwam alweer. Je zou bijna denken dat we het leuk vinden! Eentje waar ik stiekem een beetje tegenop zag, en dat heb ik toch sinds de eerste keer wigwammen niet meer gehad. Just loopt zo te stoeien met die epilepsie dat het me wel eens opbreekt. En dan een nieuwe begeleider die hem niet kent en net gestopt met medicijnen waar hij zo hyper van werd en zie je daar ook die beren op de weg? Net was het er nog maar één maar ze verdubbelen binnen no-time!

 

Oud en nieuw vieren met allemaal onbekende gezinnen is ook zoiets. Want wat ken je elkaar nou eigenlijk. We hebben ons ingeschreven voor deze wigwam omdat we altijd thuis zijn met Just. Ik bedoel, de rest van ons kroost is zo groot dat ze niet meer naar bed gaan voor de klok van 12 en met sterretjes nemen ze ook geen genoegen meer. Het moet knallen, flink hard, en de radler 0.0 is niet aan-te-slepen! Ons zorgenkind past niet meer in een campingbedje en gedijd ook niet goed in een vreemde, prikkelopwekkende omgeving. Thuisblijven is rust, is veiligheid, is een slapend kind.

 

De week voor we vertrokken verzuchte ik nog tegen Justin zijn begeleidster dat ik thuis wilde blijven. Gewoon. Joggingbroek. Olijven en wijn. Op de bank samen met mijn vriendje ‘ Suits’ kijken en dan nog een en nog eentje toe. Maar we waren ingeloot en ik had de nieuwe zwem-inco’s al in huis gehaald. En wat zeur ik zeg, we mogen wigwammen. Best place ever!

 

En je raadt het al. Ik wilde niet meer naar huis. De Hoge Veluwe ontdekken in de zon. Geshopt tot eega er klaar mee was. Wat een heerlijkheid om met zoveel nieuwe kleding rond te lopen tot je neerploft in een bruine tent waar je zomaar een ander stel wigwamouders tegenkomt. Biertje, biertje, gezelligheid. In tegenstelling tot de gewone gesprekken met een flink ‘ hoegaathetmetjoumetmijgaathetgoed’ gehalte, hebben we met deze ouders een echt gesprek. Over hoe het leven kan zijn, en soms ook gewoon keihard is. Bij wie gaat het eigenlijk over rozen?

 

Terwijl ik dit schrijf schalt YouTube op al zijn mooie manieren door mijn speakers. Fantastic Place van Marillion is een van mijn meest favoriete nummers. ‘ Take me to the island, I watch the rain over your shoulders en ‘ take me to the fantastic Place, keep the rest of my life away….’

 

Het lijkt een makkelijke manier om uit te leggen dat ik het leven zoals het is soms niet wil. Hoe afschuwelijk confronterend het is om je puber van bijna 13 jaar altijd klein te zien blijven. Nee, we noemen het geen luiers meer maar inco’s. ik moet overal aan wennen. Gelukkig went de wigwam altijd en steeds weer opnieuw. Ik hoef er niets. En vooral niets uit te leggen. Ik geniet er van Justin op een andere manier als thuis.

 

Jongste wilde niet naar huis. Snikte hartverscheurend hoe erg hij het afscheid nemen vind. Hoe kon ik het hem uitleggen terwijl de brok in mijn keel onmogelijk weg te slikken voelt? De intensiteit van de wigwam moet je ervaren. En al weet ik dat niemand onder jullie met ons wil ruilen, wij willen geen ander gezin. Geen andere vakantie.

 

Bedankt. Constance, Danielle, Marieke, Jurrijn, Laura. Jullie gaven ons een Fantastic Place!

 

Monique