Hoi, mijn naam is Juul, ik ben 22 jaar en de trotse zus van Geert (19). Geert mist een deel van zijn hersenen, waardoor hij functioneert op een niveau van een baby van 9 maanden. Dit houdt onder andere in dat hij niet kan praten en niet begrijpt wat je tegen hem zegt. Hij is tevens slechtziend, heeft epilepsie, is links spastisch en heeft een scoliose waarvoor hij twee pinnen in zijn rug heeft. Deze opsomming vind ik altijd een beetje dramatisch klinken, want boven alles is Geert altijd vrolijk, ondernemend en een echte levensgenieter! En ondanks al zijn beperkingen hebben we een enorm goede band.

En als ik 16 ben wordt ik ook vrijwilliger! 

Zoals niets bij ons thuis normaal was, waren ook onze vakanties niet normaal. Althans, in het begin nog wel, tot mijn elfde gingen we elk jaar naar dezelfde camping in Arnhem. Met de vouwwagen. Vraag me niet hoe mijn ouders het voor elkaar kregen. We waren een heuse attractie op de camping en mijn vakantievriendinnetjes wilden allemaal maar wat graag met ons op de foto. Ik was dan ook niet te genieten toen mijn ouders mij in de zomer van 2001 vertelden dat we dit jaar niet naar Arnhem gingen. We gingen naar de Wigwam Vallei in Valkenburg.

Ik wilde niet, we gingen altijd naar Arnhem en dat was leuk dus ik wilde ook nu weer naar Arnhem. Ik wilde niet naar een stomme vakantie met allemaal gehandicapten waar je je aan

een programma moest houden. Huilend zat ik in de auto toen we vertrokken voor de veel te lange reis van 3,5 uur. Boos, want ik wilde niet dat we wéér iets anders moesten doen door Geert, ik wilde gewoon op vakantie zoals iedereen.

Twee weken later zat ik huilend in de auto, want ik wilde niet naar huis. Ik wilde blijven, ik wilde voor altijd in de Wigwam Vallei wonen. Wekenlang heb ik me ellendig van de heimwee gevoeld, ik heb alle krantjes bewaard, alle foto’s ingeplakt en erbij geschreven ‘als ik 16 ben word ik ook vrijwilliger’.

De Wigwam Vallei was fantastisch! Mijn broertje kreeg van 10.00 tot 17.00 één-op-één begeleiding en ik zat in een groep met broertjes en zusjes en kinderen met een beperking met een hoger niveau. Het voelde als thuiskomen. Iedereen die snapte hoe het is om een gehandicapte broer te hebben.

Niemand die bij het gezamenlijk eten raar opkeek als Geert door de zaal gilde. Andere kinderen die ook kwijlden, medicijnen moesten en met speelgoed gooiden.

En zo gezegd, zo gedaan, toen ik 16 was werd ik vrijwilliger bij Stichting Wigwam Vallei Nederland en ik ben er nooit meer mee opgehouden. Elke zomer ga ik twee weken weg om een kind met een beperking te begeleiden. De doelgroep varieert enorm, van autisten tot mcg-ers en van spina bifida tot Down, je komt alles tegen.

Sinds vorig jaar doe ik vrijwilligerswerk voor Stichting Jorens, een stichting opgezet door twee fanatieke wigwam-ouders die graag naar het buitenland wilden. Stichting Jorens verzorgt onder hetzelfde concept vakanties in Frankrijk en daar begeleid ik komende zomer voor de tweede keer een autistische jongen met een verstandelijke beperking waar het ontzettend goed mee klikt. Ik kan nu al niet wachten. In al die dertien keer wigwammen is het me nog niet één keer gelukt om niet te huilen bij het afscheid.

Zoals één van de ouders het ooit zo mooi verwoordde: ‘De Wigwam Vallei: je bent twee weken thuis, en daarna ga je er weer 50 op vakantie..’ En zo voelt het echt.

Naschrift: Deze blog was eerder al gepubliceerd op de website van Brussenkreetjes