Monique Kroezen is moeder van 4 kinderen, 3 'gewone' kinderen, en één heel speciaal kind, Justin. Voor Wigwamvakanties schrijft zij in deze rubriek af en toe een blog om haar ervaringen met andere gezinnen te delen. Lees haar blog over hun Wigwamvakantie in Heel. u kunt ook een reactie plaatsen!

Wilt u commentaar of een reactie geven, dat kan! U kunt een tweet plaatsen, een facebook commenbtaar plaatsen of 'vind ik leuk' aanklikken.

Wigwammen in Heel 

Waar moet ik beginnen. Sta met mijn mond vol tanden en bedenk ineens dat ik morgen naar de tandarts moet. Het gewone leven neemt zijn aanvang weer, en ik doe hard mijn best om weer in het gewone ritme te komen…….

 

Heel 2011. Het is nog maar twee weken geleden. Deze keer geen gewone wigwam voor ons, maar eentje van formaat. Geïsoleerd, warm, en groot. Eigen badkamer, van alle gemakken voorzien voor Justin, en meneertje had een aangepast bed ook nog eens. We kregen de rondleiding van Marian, onze projectleidster ter plaatse. We wisten niet wat we zagen…….

Ik moet zeggen dat de tranen over mijn wangen liepen. Wat een ontvangst hier in Heel. Alles aanwezig om er een geweldige vakantie van te maken. Justin werd verwacht, liefdevol binnengehaald, alsof het thuiskomen was. Het plensde de hele dag, het was koud, maar dat viel totaal in het niet bij dat ongekend mooie welkom!

 

Onze Nick werd die dag drie jaar oud, er werd voor hem gezongen tijdens de openingsceremonie, hij kreeg kadootjes en mocht trakteren. Een beetje onder de indruk was hij wel, zittend op de grote stoel van koning Adelbert op het podium. Het thema van dit jaar wordt hier gelijk duidelijk. Ridders en jonkvrouwen bestierden het kasteel, en moesten vechten tegen de gruwelijke graaf. Er moest dus gewerkt worden…..

Dat hebben de kinderen gedaan. Elke dag waren er proeven om uit te voeren om het kasteel van koning Adelbert te beschermen. Een pijl en boog maken, betekende te leren schieten. In het bos zoeken naar geschikte takken voor een strak gespannen schietwapen. En hoe leuk is een roofvogelshow met daarbij de kans om een valk of uil op je arm te mogen zetten? Knalhard rijden op trikes, een ongekende sensatie met Justin. Gierend van pret liet hij de wind door zijn vingers wapperen, wat voelde ik me rijk dat ik met mijn kind dit mee mocht maken.

 

En een rijke, waardevolle, intense vakantie. Elke dag beginnen met muziek, dansen met Justin. Als hij de eerste tonen hoorde begon hij al te schateren. Hij wist precies wat er ging gebeuren, het is zo mooi om te zien dat Justin daadwerkelijk dingen herkend en opslaat. Met zijn koppie in mijn nek, lijfje dicht om me heen geslagen dansten we samen en ervoeren telkens weer opnieuw hoe mooi het leven is. Het leven, met een kind wat zo beperkt is, maar zo enorm groot in het geven van liefde. Wigwammers, jullie zijn grote klasse!

Want door deze toppers is het mogelijk. Twee weken weg, terwijl alles precies gaat zoals Justin nodig heeft. Wat alle vechtertjes daar nodig hebben. We kregen daar de rust, om weer eens op een andere manier te genieten. Om naar Justin te kijken en dingen met hem te doen waar het thuis wel eens aan ontbreekt, in alle hectiek van het dagelijkse leven.

 

Trots als een pauw liep ik ook te kijken naar onze andere 3 kinderen. Julian, die, als het even kon, Esmee in haar nek kietelde, omdat ze daar zo van geniet. Esmee zit in een rolstoel en is net als Justin een kind wat heel veel aandacht nodig heeft. Tessa die de rolstoel van Maud duwt, en er als het even kan zelf in gaat zitten. Nick, die op de 2 persoons skelter een ritje weggeeft aan een kind wat niet kan lopen. Hard trappen met die driejarige beentjes, en zowaar, het lukte hem. Zo sociaal als ze zijn, en elk kind is in hun ogen normaal. Een heerlijke wereld, toch?!