Monique Kroezen is moeder van 4 kinderen, 3 'gewone' kinderen, en één heel speciaal kind, Justin. Voor Wigwamvakanties schrijft zij in deze rubriek af en toe een blog om haar ervaringen met andere gezinnen te delen. Lees haar blog over hun Wigwamvakantie in Heel. U kunt ook een reactie plaatsen!

Bezorgeloos op vakantie…. 

Er wordt al heel lang over gesproken. En nu gaan we. Op vakantie met mijn hele schone familie. Nu kunnen we elkaar best hebben dus dat gaat lukken. Toen ik het blijde nieuws vernam waren we bij mijn schoonouders. Enthousiast vertelde mijn schoonzus dat we op vakantie gaan. Iedereen stond te joelen, heerlijk een week naar de zon! Zwemmen, lekker eten, wijntje en nog een wijntje en dan nog een fles wijntjes erachteraan. Mijn enthousiasme is op dat moment heel ver weg. Of duidelijker, het is er niet. Mijn gedachten gaan op fullspeed en ik begin al te regelen. Iedereen is blij, ik voel me knap waardeloos.

 

Iemand vraagt me of we met zijn allen gaan. En bedoelt daarmee of Justin meegaat. Ik moet mezelf verbijten om niet te gaan janken. Kan niet voorkomen dat de tranen in mijn ogen schieten. Nee, hij gaat niet mee. Justin kan dit niet handelen. Hij wordt daar ziek van alle prikkels die hij te verwerken krijgt. Daarna een rondje ziekenhuis om bij te komen. We weten het allemaal. Na een goedbedoelde opmerking dat het toch maar beter voor hem is, en dat hij in goede handen is…… kan ik alleen maar knikken. Het klopt hoor. Ten points for you…..

Nu alles in kannen en kruiken is, krijg ik er zin in. Heb zelfs enthousiast naar een mooie locatie gezocht, daar in de zon. Het is een onwijs mooi moment, te gaan vreetschuren in zo’n all-inclusive gebeuren met de hele zwik. Wie heeft er nou zo’n leuke schoonfamilie als ik! Mijn witte voetje heb ik weer gehaald, bij deze.

 

Honderd keer mezelf voorgehouden wat er het beste is voor Justin. En voor ons. Hij blij, wij blij, zo simpel is het. Terwijl ik met een woest gebaar de vaatwasser dichtgooi en mezelf een grote muts noem, want hem achterlaten went nooit, 7 jaar geleden niet en nu nog steeds niet, kan ik ter plekke weer een flinke traan laten. Het leven met Justin is een groot loslaatproces wat in sneltreinvaart op ons af dendert.

Ik roep altijd dat reizen met Justin oneindig is, op een weg vol hobbels en kuilen. Soms zelfs met een diep zwart gat. We komen altijd weer uit, in de zon. Op een plek vol mooie dingen, waar zijn lach schatert en de nibbit in het rond vliegt. Een bezorgeloze trip. En zo ga ik op vakantie. Genieten van een zonnige, ontspannen vakantie met mijn familie en mijn gezin. En dat wolkje wat altijd af en toe langskomt, dat mag. Ik zwaai hem uit, “ lieve Justin, is alles oké daar?”